Prace nawiązujące do lektury: Bema pamięci żałobny-rapsod, Deszcz jesienny, Dziady część II, Dziady część III, Fortepian Szopena, Konrad Wallenrod, Lilije, Melodia mgieł nocnych, Nad Niemnem, Pan Tadeusz, Pieśń świętojańska o Sobótce, Wesele, Żeńcy, Żywot człowieka poczciwego

Twórczość Cypriana Norwida jako kontynuacja i przekroczenie tradycji romantycznej

Cyprian Norwid zajmuje w literaturze polskiej miejsce szczególne. Należał do romantyzmu, ale jednocześnie stworzył poezję wyraźnie odmienną od twórczości Adama Mickiewicza, Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego. Podejmował typowo romantyczne tematy: los narodu pozbawionego niepodległości, znaczenie historii, samotność artysty, rolę poezji, emigrację, wolność jednostki i duchowy wymiar ludzkiego życia. Nie przyjmował jednak bezkrytycznie gotowych odpowiedzi swoich poprzedników. Kwestionował kult gwałtownego czynu, męczeńskiej śmierci, poety-wieszcza oraz spontanicznego uczucia przeciwstawianego rozumowi. W tym znaczeniu był zarazem dziedzicem romantyzmu i jego pierwszym wielkim krytykiem. Norwid urodził się w 1821 roku, a więc należał do pokolenia młodszego od trzech najważniejszych poetów polskiego romantyzmu. Jego młodość