Prace dla tagu: Bal w Operze, But w butonierce, Do krytyków, Elegia o śmierci Ludwika Waryńskiego, Lokomotywa, Poezja, Przygody Sindbada Żeglarza, Ptasie radio, Rzecz czarnoleska, Rzepka, Sitowie, Słoń Trąbalski, Słowisień, Zagłębie Dąbrowskie, Żołnierz polski, Życie

2026-07-13

maturzysta

Twórczość polskich futurystów

Twórczość Juliana Tuwima, Bolesława Leśmiana, Władysława Broniewskiego oraz polskich futurystów

Pierwsza połowa XX wieku była w literaturze polskiej okresem wyjątkowej różnorodności. Odzyskanie przez Polskę niepodległości, rozwój miast, postęp techniczny, przemiany obyczajowe, konflikty społeczne, a następnie doświadczenie wojny sprawiły, że poeci poszukiwali nowych tematów i środków wyrazu. Nie chcieli już jedynie powtarzać wzorców przejętych z poprzednich epok. Pragnęli mówić własnym głosem o współczesnym świecie, a jednocześnie zmieniali język poezji, jej formę oraz sposób rozumienia roli artysty. Julian Tuwim, Bolesław Leśmian, Władysław Broniewski i polscy futuryści reprezentowali cztery odmienne sposoby odnowienia literatury. Tuwim wprowadzał do poezji codzienność, miasto i język potoczny, by później zwrócić się ku satyrze społecznej oraz tradycji literackiej. Leśmian

2026-07-13

maturzysta

Epoki literackie

Epoki literackie kształtujące się na zasadzie opozycji

Historia literatury często przedstawiana jest jako następowanie po sobie kolejnych epok, z których każda posiada własny światopogląd, system wartości, styl artystyczny oraz charakterystyczny model bohatera. Taki podział porządkuje dzieje kultury, lecz nie oznacza, że granice między okresami są całkowicie wyraźne. Nowa epoka nie rozpoczyna się jednego dnia i nie usuwa natychmiast wszystkich osiągnięć poprzedniej. Najczęściej rodzi się stopniowo, a jej przedstawiciele najpierw dostrzegają ograniczenia dotychczasowej kultury, następnie podejmują z nią polemikę i dopiero na tej podstawie tworzą własny program. Wiele epok literackich kształtowało się więc na zasadzie opozycji. Renesans przeciwstawiał średniowiecznemu teocentryzmowi humanistyczne zainteresowanie człowiekiem. Barok podważał renesansową wiarę w