2026-07-11
Elementy pamfletu i retoryczność „Grobu Agamemnona” Juliusza Słowackiego oraz retoryczność „Bema pamięci żałobnego-rapsodu” Cypriana Kamila Norwida
Retoryka jest sztuką skutecznego i pięknego posługiwania się słowem. Rozwinęła się w starożytnej Grecji i Rzymie, a jej teorię kształtowali między innymi Arystoteles, Cyceron oraz Kwintylian. Retoryczna wypowiedź powinna oddziaływać jednocześnie na rozum, wolę i uczucia odbiorcy. Może wyjaśniać, przekonywać, wzruszać, pobudzać do działania albo nakłaniać do zmiany postępowania. W tym celu mówcy i pisarze stosują pytania retoryczne, apostrofy, wykrzyknienia, powtórzenia, anafory, wyliczenia, gradacje, antytezy, inwersje i rozbudowane metafory. Ważne są również rytm wypowiedzi, sposób budowania napięcia oraz bezpośrednie zwroty do słuchaczy. W polskiej literaturze szczególnym mistrzem religijnej i politycznej retoryki był Piotr Skarga, który w „Kazaniach sejmowych” wykorzystywał stylizację