Prace nawiązujące do lektury: Do przyjaciół Moskali, Droga do Rosji, Petersburg, Pieśń zemsty, Pomnik Piotra Wielkiego, Prolog, Przedmieścia stolicy, Przegląd wojska, Salon warszawski, Sen Senatora, Ustęp, Widzenie Ewy, Widzenie księdza Piotra, Wielka Improwizacja

III część „Dziadów” jako dramat narodowy obrazujący tragedię narodu polskiego

III część „Dziadów” Adama Mickiewicza, nazywana „Dziadami drezdeńskimi”, powstała w 1832 roku, już po klęsce powstania listopadowego. Bezpośrednio przedstawione wydarzenia odnoszą się jednak przede wszystkim do procesu filomatów i filaretów oraz represji stosowanych wobec polskiej młodzieży na Litwie w latach 1823–1824. Mickiewicz połączył własne doświadczenia więzienia i zesłania z refleksją nad przegraną walką narodowowyzwoleńczą. Stworzył dzieło będące jednocześnie świadectwem prześladowań, oskarżeniem carskiego despotyzmu, diagnozą polskiego społeczeństwa oraz próbą nadania sensu narodowemu cierpieniu. III część „Dziadów” można nazwać dramatem narodowym, ponieważ jej prawdziwym bohaterem nie jest wyłącznie Konrad, lecz cały naród polski. Mickiewicz przedstawia młodzież, arystokrację, literatów, urzędników, kolaborantów, duchownych oraz