Prace dla tagu: A…B…C…, Antek, Ballady i romanse, Bogurodzica, Cierpienia młodego Wertera, Do gór i lasów, Do młodych, Do trupa, Dziady cz. III, Dziady cz. IV, Giaur, Ginącemu światu, Jagnię i wilcy, Janko Muzykant, kiedy czas po temu, Koniec wieku XIX, Konrad Wallenrod, Kronika polska, Krótka rozprawa między trzema osobami, Krótkość żywota, którą wiedziemy z szatanem, Lalka, Legenda o świętym Aleksym, Ludzie bezdomni, Malarze, Marność, Mendel Gdański, Miło szaleć, Nad Niemnem, Nie porzucaj nadzieje, Nierządem Polska stoi, Niestatek, Noc listopadowa, O kapelanie, O kaznodziei, O wojnie naszej, O żywocie ludzkim, Odprawa posłów greckich, Pan Tadeusz, Panem, Pieśń o Rolandzie, Pijaństwo, Pospolite ruszenie, Romantyczność, Rozdziobią nas kruki, Rozmowa Mistrza Polikarpa ze Śmiercią, Serce roście, Świat zepsuty, światem i ciałem, Szczur i kot, Szkice węglem, Warszawianka, Wesele, Wójtem a Plebanem, wrony…, Zbytki polskie, Żona modna

2026-07-13

maturzysta

Prace

Typowe wartości, postawy, idee i poglądy w literaturze poszczególnych epok

Historia literatury rozwija się poprzez spory, nawiązania i przewartościowania. Twórcy nowej epoki często buntują się przeciwko poglądom poprzedników, lecz nigdy nie rozpoczynają od całkowitego początku. Korzystają z odziedziczonych gatunków, symboli i pytań, nadając im nowe znaczenia. Renesans powrócił do kultury antycznej, barok podjął zarówno renesansowy temat godności człowieka, jak i średniowieczny niepokój religijny, romantyzm wystąpił przeciw oświeceniowemu racjonalizmowi, a Młoda Polska odnowiła wiele idei romantycznych. Z kolei pozytywizm, choć przeciwstawiał się romantycznemu kultowi powstań i jednostkowego bohaterstwa, nie zrezygnował z patriotyzmu, lecz nadał mu formę codziennej pracy. Epoka literacka jest umownym okresem wyróżnianym ze względu na dominujące idee, światopogląd, estetykę

2026-07-13

maturzysta

Prace

Twórczość Stefana Żeromskiego – człowiek wobec krzywdy społecznej, obowiązku i historii

Stefan Żeromski należy do najważniejszych polskich pisarzy przełomu XIX i XX wieku. W jego twórczości spotykają się tradycje dwóch epok: romantyczna wiara w moralne posłannictwo jednostki oraz pozytywistyczne przekonanie o konieczności pracy na rzecz społeczeństwa. Pisarz podejmował problemy biedy, wyzysku, zacofania wsi, odpowiedzialności inteligencji, walki narodowowyzwoleńczej i samotności człowieka pragnącego zmienić świat. Interesowały go nie tylko wielkie idee, lecz także ich praktyczna realizacja. Pytał, czy pojedyncza, nawet wyjątkowo szlachetna osoba może skutecznie przeciwstawić się niesprawiedliwemu systemowi. Żeromski bywa nazywany „sumieniem polskiej literatury”, ponieważ nie pozwalał czytelnikom zachować obojętności wobec cierpienia innych. Nie przedstawiał jednak prostych rozwiązań. Jego bohaterowie są często