Prace nawiązujące do lektury: Ananke, Biblioteka Boya, Deszcz jesienny, Dies irae, Emir Rzewuski, Evviva l’arte!, Fala, Hymn do Nirwany, Hymn świętego Franciszka z Asyżu, Hymny, Ja, Kain, kiedy kobieta…, kiedy usta ku twym ustom chylę…, Koniec wieku XIX, Kowal, Krzak dzikiej róży w Ciemnych Smreczynach, Księga ubogich, Lubię, Lucifer, Melodia mgieł nocnych, Na Anioł Pański, Na Skalnym Podhalu, Nie wierzę w nic…, O bardzo niegrzecznej literaturze polskiej i jej strapionej ciotce, O Panu Jezusie i zbójnikach, Pieśń inauguracyjna na otwarcie Zielonego Balonika, Przedśpiew, Przeprosiny Boga, Sad rozstajny, Słówka, Sny o potędze, Święty Boże, W chałupie, W lesie, Widok ze Świnicy do Doliny Wierchcichej, Z chałupy, Znaszli ten kraj?…

Poeci Młodej Polski – między dekadentyzmem, buntem a afirmacją życia

Młoda Polska była epoką niezwykle różnorodną. Jej umowne ramy czasowe obejmują lata od około 1890 do 1918 roku. Okres ten nazywano również modernizmem, neoromantyzmem lub fin de siècle’em, czyli „końcem wieku”. Każde z tych określeń eksponuje inny aspekt kultury. Modernizm podkreślał poszukiwanie nowych środków artystycznych, neoromantyzm wskazywał na powrót do indywidualizmu, duchowości i szczególnej roli artysty, natomiast fin de siècle wyrażał poczucie wyczerpania kultury europejskiej. Twórcy Młodej Polski odrzucali pozytywistyczną wiarę w nieustanny postęp, naukę i możliwość stopniowego rozwiązania problemów społecznych. Dostrzegali kryzys dotychczasowych wartości, samotność jednostki, konflikty społeczne oraz duchowe zagubienie człowieka. Inspirowali się między innymi filozofią Arthura Schopenhauera,