Prace nawiązujące do lektury: Cnota grunt wszystkiemu, Człowiek, Do trupa, Krótkość żywota, którą wiedziemy z szatanem, Marność, Niestatek, Sonet IV. O wojnie naszej, Sonet V O nietrwałej miłości rzeczy świata tego, Świat zepsuty, światem i ciałem

Poeci barokowi wobec Boga, życia i śmierci

Barok był epoką pełną sprzeczności. Z jednej strony rozwijała się nauka, powstawały wspaniałe pałace i kościoły, a sztuka zachwycała bogactwem formy, ruchem oraz przepychem. Z drugiej strony człowiek żył w poczuciu niepewności, zagrożenia i nietrwałości świata. Wojny, epidemie, konflikty religijne oraz świadomość przemijania skłaniały do zadawania pytań o sens istnienia, miejsce człowieka w świecie i możliwość osiągnięcia zbawienia. Barokowi poeci często zastanawiali się nad relacją człowieka z Bogiem, kruchością życia oraz nieuchronnością śmierci. Ich twórczość ukazuje jednostkę rozdartą między pragnieniami ciała a potrzebami duszy, między fascynacją światem a świadomością jego marności. Stosunek poetów barokowych do Boga, życia i śmierci nie